Vivienne van Eijkelenborg, eigenaar van Difrax, deed haar eerste werk voor de zaak van haar ouders op haar vierde. Op een foto is te zien dat ze een jurkje showt dat haar ouders toen in de collectie hadden. In 1997 besloot de nu 40-jarige in de zaak van haar ouders te gaan werken. Naar eigen zeggen niet met het directe doel om Difrax over te nemen, maar om eens ‘te kijken’.
       In het bedrijf — volgens de directeur marktleider in Nederland in spenen en babyflessen — is goed te zien dat alles draait om baby’s en peuters. Het kantoor is kleurrijk ingericht, met veel rood en turkoois op de muren en deuren. Overal staan de producten, van de beroemde S-fles tot knuffels in allerlei zachte kleuren. Hond Joppe piept bij de deur van de kamer waar het gesprek plaatsvindt dat ze naar binnen wil. ‘Dat is een andere passie, mijn hond’, zegt ze, terwijl ze naar de deur loopt om de Rhodesian Ridgeback binnen te laten. ‘De hond gaat mee naar het werk. Anders is het voor mij niet mogelijk om een hond te hebben.’
       In het gezin thuis werd vroeger aan tafel weinig over de zaak gesproken en ze heeft als tiener niet gewerkt in de zaak, zoals in veel familiebedrijven gewoon is. ‘Toen ik bedrijfskunde ging studeren dachten velen dat ik dat deed om de zaak over te nemen. Maar dat wilde ik toen helemaal niet. Een paar jaar later, nadat ik bij V&D en DA-drogisterijen had gewerkt, was ik toe aan een volgende stap. Toen zag ik dat er veel mogelijkheden lagen bij Difrax. In die tijd was er één type speen en zuigfles, en ik had het idee dat anders kon.’ En daarin bleek ze gelijk te hebben. Ze ontwikkelde in de loop der jaren een speciale zuigfles, de S-fles, een drinkbeker en beter gevormde fopspenen. Daarnaast besloot ze het assortiment veel wisselende kleuren mee te geven, toen een noviteit. En dat sloeg aan, want de kleurrijke en kleinere fopspenen waren niet aan te slepen. Haar ouders gaven haar de ruimte om haar eigen koers te volgen en na een paar jaar volgde de overname. Ze heeft zelf geen kinderen, maar dat weerhoudt haar niet van inspiratie en ideeën. ‘Ik kijk kritisch naar onze eigen producten en overleg met kinderartsen, logopedisten en tandartsen en ons consumentenpanel. Zo komen de ideeën.’
       Toen Van Eijkelenborg aantrad had het bedrijf twaalf werknemers en nu veertig. Cijfers over omzet en winst over het bedrijf geeft ze niet, maar ze wil wel kwijt dat er jaarlijks een omzetgroei van rond 15% wordt genoteerd.
       Haar zus Caroline zegt dat Van Eijkelenborg tot haar achtste een verlegen meisje was. ‘Ze is geen geboren handelaarster, die elk jaar met Koninginnedag op de markt stond om centjes te verdienen. Tijdens haar studie heeft ze zich tot ondernemer, eigenlijk meer tot een directeur, ontwikkeld. Ze is iemand die goed weet waar ze heen wil en haar visie volgt. Als mijn ouders vroeger op zakenreis waren, dan leidde ze mij en mijn broer heel goed.’ Zelf ziet Van Eijkelenborg zich als een meisje dat serieus was op school en niet rookte. Ze grapt dat ze dat nog steeds is. ‘Ik maak geen rare sprongen en ben een braaf meisje.’